شبهه‌ى اولويت حسنين عليهما السلام براىامامت بعدازپيامبرنسبت به‌على عليه السلام چگونه نقض و باطل مىشود ؟ دهلوى گويد : اگر گفته شود كه علّت محروميت عبّاس از خلافت ، آن است كه از نور جناب عبدالمطلب چيزى به او نرسيده است ، زيرا از عبدالمطلب به عبداللَّه و ابوطالب رسيده نه ديگر فرزندان او . در پاسخ مىگويم : صريح اين گفتار ، آن است كه اقربيّت در نسب ، امرى ديگر غير از اشتراك در نور است . شگفت‌آور است كه وى با اين‌كه اين معنى را به خوبى مىداند ، چگونه مورد بحث گذشته را فقط در مورد قرب در نسب دانسته است . دهلوى گويد : ( در پاسخ به پرسش پيشين ) مىگوييم اگر امامت به شدّت و كثرت نور وابستگى مىداشت ، حسنين عليهما السلام بعد از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم از على اولى و اقدم به امامت بودند . زيرا نور عبداللَّه و ابوطالب در آن دو جمع بود ، با اين‌كه در على فقط نور ابوطالب بود ، چنان‌كه معلوم است كه نور پيامبر قوىتر از نور على است و هر دو نور در حسنين عليهما السلام جمع بود . در پاسخ مىگويم : اين نقض به وجوهى مردود است : 1 - برترى مدار امامت است مدار امامت ، افضليّت است . حديث نور بر افضليّت اميرالمؤمنين دلالت مىكند پس او بعد از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم بدون هيچ حرف و سخنى امام است .